MuSLiMaH_TiRAK

ความรักมักถูกแสดงออกด้วยการแบ่งปันความรู้สึกดีๆต่อคนรัก

มีความสุขเมื่อเขาทำดีและเมื่อมีสิ่งดีประสบกับเขา

มีความทุกข์เมื่อเขาทำผิดและเมื่อมีสิ่งเลวร้ายประสบกับเขา
ช่วยเหลือ สนับสนุนกันและกันในเรื่องของความดี

ตักเตือนห้ามปรามกันและกันในเรื่องของความชั่ว...เช่นนี้ความรักย่อมเป็นสิ่งดี

แต่หากสิ่งเหล่านี้ถูกแสดงออกกับคนที่ไม่ฮาล้าล เวลาไม่ฮาล้าล และรูปแบบที่ไม่
ฮาล้าลแล้ว...ยังจะเรียกว่าความรักอีกหรือ?
แน่นอนว่าการแสดงความห่วงหาอาทรระหว่างชายหญิงที่ไม่ใช่
มะหฺรอมกันนั้น ไม่ใช่ความรัก ไม่ว่าความห่วงใยกันนั้นจะแสดงอออกมาในรูปแบบที่คิดว่าดี

เช่น โทรปลุกละหมาดตะฮัจญุด คุยกัน(เป็นว่าเล่น)เพื่อตักเตือนเรื่องศาสนา

ทั้งที่ไม่ใช่ธุระ เป็นต้น
โดยคิดว่าถ้าเป็นเรื่องศาสนาแล้วละก็...ดี ทำได้!...ทั้งที่เมื่อตัดข้ออ้าง

เรื่องศาสนาออกไป ก็จะพบว่าไม่ต่างอะไรกับระบบของคนกาฟีร

เรามักเอาแต่วาดฝันภาพสวยงาม

อยากได้สิ่งนั้น อย่างนั้นอย่างนี้ แต่ไม่ค่อยย้อนกลับมามองดุ

ตัวเองว่าสมควรแค่ไหนที่จะได้รับสิ่งเหล่านั้น?
เราปรารถนาความรักที่สวยงาม แต่กำลังใช้จ่ายความรักไปอย่าง
เลอะเทอะ ไม่ได้ทะนุถนอมไว้เพื่อแสดงออกในเวลาและต่อบุคคลที่เหมาะสม...
เราปรารถนาคู่ครองที่ดีแต่ไม่ได้ทำอะไรแม้เพียงวิงวอนดูอาอฺ

อย่างจริงใจต่ออัลลอฮเช่นนี้แล้วความรักของเราจะประสบ

ความสำเร็จได้อย่างไร?
จากหนังสือ "รักแท้...แพ้อีหม่าน"