เมื่อชีวิตคือการเดินทาง

มีคนเคยบอกฉันว่าชีวิตคือการเดินทางที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด
แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทางที่เราเลือกจะเดินและเลือกที่จะเป็น
โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
คงไม่มีใครอยากให้มันผิดผลาด
อยากให้หนทางของเรานั้นเป็นไปในแบบที่เราคิด
บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความมั่นใจ
บางวันใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อเราแทบจะหมดแรง
ไม่เข้าใจกับหลายๆอย่างที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้
บางครั้งเราจึงขอเดินให้ช้าลงซักนิดเพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวนหรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง
จนบางทีก็มารู้ตัวเราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำไปหรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือป่าว
แค่นั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกับทางออก
เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้
หากชีวิดคือการเดินทางจริงๆ
เมื่อมีเริ่มต้นก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง
และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ
ให้เวลากับหนทางและมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ
และแม้บางครั้งหนทางจาพาเราย้อนกลับมาเจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น
เราอาจจะต้องหัวเราะและร้องไห้ไปอีกซักกี่ครั้ง
ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะทุกขณะที่ผ่านไปเรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา
และจงทำความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น
ให้ตัวเองได้ลองทำแล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี
........อินซาอัลลอฮ..........







