MuSLiMaH_TiRAK

ที่สุดของชีวิต..

คิดให้ถึงที่สุด แล้วจะรู้ว่าอะไรคือที่สุดของเรา
โดย อัล อัค
มาลองคิดถึงชีวิตดู มาลองคิดแบบที่สุดของที่สุดดู แล้วเราจะพบว่าจริง ๆ

แล้วชีวิตเราดูไม่มีค่าเอาเสียเลย หากคิดว่า ค่าของชีวิตเราอยู่ที่มีเงินเยอะ ๆ

เอาว่าถ้าเรามีเงินเยอะ ๆ แบบบิล เกตต์ หรือนายกทักษิณ แล้วให้ใช้ชีวิตอย่างสุดเหวี่ยงบนโลกนี้

หาซื้อสิ่งสำราญต่าง ๆ อย่างเต็มที่ แต่เราก็ถึงวันหนึ่งจนได้ วันที่ลมหายใจสุดท้ายมาเยือน ย้อนกลับมาดูความสุขที่ปรนเปรอ ก็ผ่านไปหมดแล้ว คงไม่เกิน 100 ปี กระมัง ความสุขที่เราได้รับก็หายไปดั่งภาพลวงตา
หาก คิดว่า ค่าชีวิตอยู่ที่ความโด่งดัง การมีชื่อเสียงที่หอมหวาน เป็นที่รู้จักกันไปทั่วโลก เอาว่าให้ดังแบบเปเล่ นักฟุตบอลเบอร์หนึ่งของโลก เอาว่าให้ดังแบบมุฮัมมัด อาลี นักมวยชั้นหนึ่งของโลก หรือเอาแบบดารานักร้องเอลวิส บางคนมีความสุขกับการได้ดัง หรือการเป็นที่ยอมรับจากมนุษย์ด้วยกัน แต่ความสุขก็จบลงเมื่อเหลือแต่เรือนร่างที่ดวงวิญญาณจากไปแล้ว ธรรมชาติของดุนยา ได้พร่าความสุขของชีวิตที่เราหาได้ในดุนยาไปเสียสิ้น ไหนละ? พวก จอมจักรพรรดิ หรือเหล่ามหาราชที่เกรียงไกรของโลกทั้งหลาย อเล็กซานเดอร์ มหาราช และผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายแห่งกรีกไปอยู่กันเสียที่ไหนหมด จอมจักรพรรด์แห่งโรมันและเปอร์เซียหายหน้าไปไหนกันหมดแล้ว พวกข่านทั้งหลาย ทั้งเจงกิส ข่าน กุบไลข่าน ฮุลากู ข่าน หายไปไหนกันหมดแล้ว? ดุนยา ได้พรากทุกอย่างไป อำนาจ ชื่อเสียง ความงาม ไม่มีใครสามารถยึดครองความสุขแห่งดุนยาได้ ความตายได้กลายเป็นเงื่อนไขที่ยุติคุณค่าและความสุขทุกอย่างของดุนยานี้
ยิ่งคิด.... ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า ชีวิตช่างไร้สาระที่สุด เราไม่ได้อะไรบนโลกนี้เลยหรือนี่ ชีวิตของเราสั้นเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความยาวนานของจักรวาล ชีวิตของเราเล็กเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความใหญ่โตของระบอบดวงดาวต่าง ๆ บนท้องฟ้า นี่ตกลงว่าเราต้องเกิดและตายจากมันไปอย่างมึนงงกับการมีอยู่ของเรากระนั้นหรือ? ไม่!!! ชีวิตของเราต้องมีค่าอะไรบางอย่าง ชีวิตเราต้องมีเป้าหมายในการเกิดมาอย่างแน่นอน แต่ใครละที่จะให้ค่านี้? ใครละที่จะเปิดเผยเป้าหมายนี้? คำ ตอบคือบรรดาศาสนทูตทั้งหลาย พวกเขาได้เปิดเผยความลับแห่งคุณค่าของเราในดุนยานี้ ค่าของชีวิตและความสุขที่แท้จริง หาใช่อยู่บนกองทรัพย์สิน หาใช่อยู่บนชื่อเสียงเกียรติยศต่าง ๆ ไม่ แต่ค่าของมันอยู่ที่ “อีหม่าน” หรือ ความศรัทธาต่างหาก
อีหม่าน ได้ทำให้เราสัมผัสกับแหล่งพลังที่อยู่เบื้องหลังทุกปรากฏการณ์ของโลกทั้งหมด อีหม่านทำให้เราใกล้ชิดกับพลังอำนาจที่ไม่สิ้นสุดนี้ ทำให้เราเข้าใจรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างสรรพสิ่งต่าง ๆ ได้ อีหม่านทำให้เรารู้จักการเดินไปบนวิถีทางที่นำไปสู่ความสุขนิรันดร์ได้ อีหม่าน เป็นคุณค่าเดียวในโลกนี้ที่จะนำเราไปสู่คุณค่าอมตะ นำเราไปสู่ชีวิตที่เป็นอิสระ หลุดจากความจอมปลอมทั้งหลาย นี่ คือรูปแบบชีวิตที่มีสาระ ท่ามกลางแบบของชีวิตที่ไร้สาระ นี่คือชีวิตที่ดื่มด่ำกับพลังที่ก่อเกิดสรรพสิ่ง ชีวิตเช่นนี้ได้มองเห็นชีวิตแบบอื่น ๆ เป็นดังเด็ก ๆ ที่สนุกกับของเล่นที่ไร้ค่า แต่ตัวเองเข้าใจว่ามีค่ายิ่ง ในที่สุด ชีวิตของเรา หาได้มีค่าอื่นใดไม่ เว้นแต่ต้องไล่ล่าและครอบครองซึ่งอีหม่าน - อีหม่านอย่างเดียวเท่านั้น – ชีวิตแห่งอีหม่านมิเพียงปฏิเสธคุณค่าของชีวิตบนความมั่งคั่งและชื่อเสียง แต่ยังไม่ถือเอามนุษย์คนใดเป็นที่ยึดเหนี่ยว ไม่ว่าคนนั้นจะบรรจุด้วยความดีงามเพียงใดก็ตาม และไม่นำพาต่อผลที่ได้รับการตอบแทนจากผู้คนใด ๆ ทั้งสิ้น ในที่สุด ชีวิต ของเรา ก็ได้มุ่งไปสู่พลังอำนาจหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครเทียบเคียงได้ การงานและพฤติกรรมทั้งสิ้นทั้งปวงในโลกนี้กลับมีค่าอีกครั้งหนึ่ง ผ่านความสัมพันธ์นี้ การมีชีวิตอยู่ของเรา การตายของเรา และทุกสิ่งทุกอย่างที่เรากระทำไปบนดุนยาแห่งนี้ มิได้เพื่อตัวเรา มิได้เพื่อพวกเพื่อพ้อง หรือเพื่อเอาชนะกัน เพื่อเหนือกว่าคนอื่น ๆ หรือกลุ่มอื่น ๆ แต่ดำเนินไประหว่างเรากับพระเจ้า ผู้เกรียงไกร ผู้สูงส่ง เท่านั้นเอง คิดเถิด.... ทำไมเราต้องเอาเป็นเอาตายกับความร่ำความรวย เพียงเพื่อให้เรารวยกว่าคนอื่นอย่างนั้นหรือ เราเรียนหนังสือสูง ๆ เอาแผ่นปริญญามาประดับเป็นหน้าเป็นตา เอามาอวดให้คนอื่นรู้ เพียงเพื่อให้เขารู้ว่า เราเก่งกว่า รู้มากกว่าคนอื่นอย่างนั้นหรือ ทุกอย่างเราทำไปเพื่อให้เหนือกว่า แน่กว่าคนอื่น แม้จะเป็นความดีงาม ก็ทำไปเพื่อให้ดีกว่าคนอื่น แม้แต่ความเคร่งครัดในการปฏิบัติศาสนา ก็ถูกกระทำไปเพื่อให้เคร่งกว่าคนอื่น ทำไม !!! คุณ ค่าแบบนี้คู่ควรแล้วหรือที่จะถูกนำมาเป็นคุณค่าที่มนุษย์แสวงหากัน นี่มันเป็นคุณค่าชนิดไหนกันที่ทำให้มนุษย์ต้องแย่งชิง ต้องเศร้า ต้องสลด และต้องมีผู้พ่ายแพ้ ผู้ชนะ มันเป็นคุณค่าที่วัดกันที่ความเหนือกว่า รวยกว่า ดังกว่า เป็นที่ยอมรับมากกว่า คุณค่าที่แท้จริงของมนุษย์ต้องไม่คับแคบเช่นนี้ ต้องมิใช่คุณค่าที่ต้องเอาชนะกันระหว่างเพื่อนมนุษย์ แต่เป็นคุณค่าที่อยู่ระหว่างเรากับผู้ทรงสร้าง ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แห่งสากลจักรวาลเท่านั้น เป็นคุณค่าที่ทุกคนสามารถแสวงหามันได้อย่างเท่าเทียมกัน ยิ่งคิด .... ทำให้เราเห็นว่า โลกนี้ไร้สาระ แต่ยิ่งคิดขึ้นไปอีก เราได้พบความมีสาระเพียงหนึ่งเดียวในดุนยา ซึ่งมันจะเปลี่ยนการมองโลกให้เราใหม่ มันได้ปลดปล่อยให้เราเป็นอิสระอย่างแท้จริง มันได้แก้พันธนาการแห่งดุนยาทุกชนิดให้หลุดไปจากชีวิตเรา ใน ที่สุด เราก็พบว่า คุณค่าที่แท้จริงของชีวิตและความสุขอันนิรันดร์ ได้มาจากการแสวงหามันจากพระเจ้า พระผู้สร้าง ผู้เป็นพลังอันไม่สิ้นสุด ในที่สุดเราก็พบว่า อัลลอฮฺเท่านั้น .............. คือที่สุดของเรา